Gölgelerden Zirveye: Zeynep Astsubayın Onur Mücadelesi
Gölgelerden Zirveye: Zeynep Astsubayın Onur Mücadelesi
Bölüm 1: Görünmez Madalya
Elinde imza bekleyen o kağıt titriyordu. Karşımda oturan albay, gözlerimin içine bakmadan, “İmzala Zeynep, bu senin iyiliğin için,” demişti. Oysa üç ay önce hayatımı ortaya koyduğum o operasyonun raporunda benim adım bile geçmiyordu. Şimdi beni görevden uzaklaştırıyorlardı; çünkü gerçeği söylemekten çekinmemiştim. Ama kimse bilmiyordu ki, altı ay sonra aynı ekip sahada büyük bir hataya sürüklenecek ve beni yeniden arayacaklardı. Peki ben onları kurtaracak mıydım, yoksa sıra bu kez benim intikamımda mıydı?
Merhaba, adım Zeynep Ergin. Otuz yaşındayım ve on yıldır bu üniformayı gururla taşıyorum. Mardin’in tozlu topraklarında büyüdüm. Babam da asker kökenliydi ve bana hep, “Görev gösteriş değildir evladım,” derdi. Astsubay olduğumda ailem gurur duydu, ama çevremdeki bazı komutanlar için ben hâlâ sadece “kadın astsubay” etiketinden öteye geçememiştim. Operasyonlarda en önde koşardım, en riskli noktalara ben giderdim ama raporlar yazılırken adım hep bir kenara itilirdi.
O gece, Şırnak kırsalındaki o başarılı baskında da öyle oldu. Hedefi ben tespit etmiştim, ekibi ben yönlendirmiştim. Ama sabah gazetelerde sadece erkek tim arkadaşlarımın fotoğrafları vardı. Operasyon sonrası brifing odasına girdiğimde herkes ayakta beni bekliyordu sandım. Oysa Yüzbaşı Tarkan elindeki raporu masaya bırakıp gülümseyerek, “Ekip harika iş çıkardı beyler,” dedi.
“Beyler” kelimesi kulağımda çınladı. Ben de o ekibin parçasıydım, hatta hedefi bulan bendim! Kimse bana dönüp bakmadı bile. Yanımda oturan Onbaşı Hakan sessizce elimi sıktı; sanki “Biliyorum ama bir şey diyemem” der gibiydi. Ben o anda anladım ki bu sadece bir unutkanlık değilmiş; yıllardır süregelen bilinçli bir alışkanlıktı.
Bölüm 2: Yalnızlık Kışlası ve Mardin Sofrası
O hafta sonu memleketime, Mardin’e gittim. Annem sofrayı hazırlamıştı, amcam ve dayım da gelmişti. Televizyonda operasyonun haberi geçince amcam gururla, “İşte bizim yiğitler!” dedi ve ekrandaki erkek askerleri işaret etti.
“Zeynep de oradaydı,” dedim sessizce. Amcam şaşkın şaşkın baktı, sonra gülümseyip, “Sen zaten arkada destek veriyorsundur kızım, asıl iş meydanda olur,” dedi. Annemin o cümlesi bıçak gibi saplandı içime. Babamsa sessizce beni izliyordu; gözlerinde bir şeyler vardı ama konuşmadı. O masada oturduğum an, kendi ailemin bile beni tam olarak görmediğini fark ettim. Bu yalnızlık, düşmandan daha ağırdı.
Kışlaya döndüğümde koridorlarda fısıltılar dolaşıyordu. Astsubay Kemal koridorda yanıma yaklaşıp alçak sesle, “Sen operasyonda öndeydin, herkes biliyor,” dedi.
“O zaman neden raporda yokum?” diye sordum. Kemal başını çevirdi, cevap vermedi. O sessizlik bana her şeyi anlatıyordu.
Ertesi gün Binbaşı Selim’in kapısını çalıp resmi bir görüşme talep ettim. İçimde netleşen kararla içeri girdiğimde masasının üzerinde hâlâ o operasyon raporu duruyordu. Raporda adımın geçmediğini, hedefi tespit edenin ben olduğunu anlattım. Sözlerim ona ulaşmıyor gibiydi. Sonunda içini çekip, “Bunlar detaylar, önemli olan sonuç,” dedi.
“Ama detaylar gerçeği anlatır komutanım,” diye karşılık verdim. Yüzünde hafif bir rahatsızlık belirdi. Sertçe, “Bu konuşma burada kalsın,” dedi. O anda anladım ki bu bilinçli bir sessizlikti.
Bölüm 3: Arşivdeki Sessiz Çığlık
Kuzenimin düğününde teyzem yanıma gelip, “Askerlik nasıl gidiyor kızım, hâlâ masa başı işler mi yapıyorsun?” diye sorduğunda salondaki bazı kadınlar gülümsemişti.
“Masa başı değil teyze, sahadayım,” dedim sakin bir sesle. Teyzem şaşkınlıkla, “Aman kızım tehlikeli değil mi, erkekler yapsın o işi,” dedi. Salon hafif bir kahkahayla çalkalandı. İçimde bir şeyler kırıldı ama yüzümdeki gülümseme sabit kaldı.
Ertesi sabah erkenden kışlaya gittim. Koridorda Yüzbaşı Tarkan’la karşılaştım. Beni görünce hiçbi şey olmamış gibi, “Günaydın Zeynep astsubayım,” dedi sıradan bir tonla. İçimde bir öfke kabardı ama sesimi çıkarmadım.
O gece nöbetim bittikten sonra arşiv odasına girdim. Görevli çavuş beni tanıyordu, izin verdi. Raporu açtığımda, hedef tespiti bölümünde ismim yerine “Ekip tarafından belirlendi” yazıyordu. Kalbim hızlandı. Telefonumla o sayfanın fotoğrafını çektim. Artık elimde somut bir kanıt vardı.
Ertesi gün Binbaşı Selim’e resmi bir dilekçe verdim. Üç gün sonra bana bir tebliğ geldi: Disiplinsiz davranış gerekçesiyle geçici olarak görevden uzaklaştırılıyordum! Elimizdeki kanıt bir kalkan olmamış, bana karşı silaha dönüşmüştü.
Bölüm 4: Fırtına Öncesi Sessizlik
Mardin’e ailemin yanına döndüğümde babam sert bir tonla, “İtaat de önemlidir Ordu’da, belki de fazla ileri gittin Zeynep,” dedi. Kendi babamın bile beni anlamaması yıkıcıydı.
İki hafta geçtikten sonra eski silah arkadaşım Onbaşı Hakan’dan bir mesaj geldi: “Zeynep astsubayım, keşke burada olsaydınız, işler karışıyor.”
Üç gün sonra televizyonda sınır bölgesinde koordinasyon sorunları yaşandığını belirten bir haber geçti. İçimdeki huzursuzluk büyürken, Teğmen Elif’ten telefon aldım. Sesi titriyordu: “Zeynep astsubayım, bir şeyler ters gidiyor. Sınırdaki son keşif görevinde ekip yanlış koordinat kullanmış. Sizin analizleriniz olmadan işler sarpa sarıyor.”
O sırada kışlada soruşturma komisyonu kurulduğu haberi geldi. Yüzbaşı Tarkan’ın geçmişteki benzer vakaları da örtbas etmeye çalıştığına dair Teğmen Elif gizli bir tatbikat kaydı ulaştırdı bana. Artık olay sadece benim hakkımı aramam değil, sistematik bir adaletsizliği gözler önüne serme savaşına dönüşmüştü.
Bölüm 5: Şartlarım Var, Komutanım
Komisyon toplantısının günü geldiğinde dik durdum. Albay Ümit’in önünde dosyamı açtım, fotoğrafları ve notları sundum. Kemal ve Elif tanıklık yaptılar. Tarkan’ın avukatlarının tehditlerine ve açtığı karşı davalara rağmen gerçeğin duvarı çatlamaya başlamıştı.
Ve nihayet, o büyük kriz patlak verdi. Tarkan’ın yanlış koordinatları yüzünden sahada operasyon geçiren birlik tehlikeye girdi, askerler yaralandı. Sistem, en çok dışladığı beyne muhtaç hale gelmişti.
Bir sabah Alay Komutanlığı’ndan resmi bir arama geldi: Acil olarak göreve geri çağrılıyordum. Annem endişeyle, “Gidecek misin?” diye sordu.
Aynadaki yansımama baktım; artık eskisinden çok daha güçlü, kararlı ve asla susmayacak bir kadın vardı karşımda.
Kışlaya adım attığımda atmosfer tamamen değişmişti. Binbaşı Selim odasında beni karşıladı ve, “Zeynep astsubayım, sizi bu operasyon için özellikle istedik,” dedi.
İçimde tatmin duygusu kabartsa da temkinliydim. Gözlerinin içine bakarak net bir sesle cevap verdim:
“Şartlarım var komutanım. Önce raporumun düzeltilmesini sağlayacaksınız, ardından bu görevi kabul edeceğim.”
Selim’in yüzünde şaşkınlık belirdi ama itiraz etmedi. Bu, yıll süren haksızlığın ve sessizliğin son bulduğu, adaletin kendi ellerimle yeniden yazıldığı küçük ama devasa bir zaferdi.
Bu hikaye, adalet arayışından asla vazgeçmeyenlerin ve kendi gerçeğini elleriyle yazanların onurlu yürüyüşüne adanmıştır.
