Kore Savaşı denildiğinde dünya askeri tarihindeki ortak hafıza hemen aynı sahneleri hatırlar: 38. paralel boyunca uzanan buz tutmuş siperler, çamurlu vadiler ve aniden karanlığı yaran o dehşet verici süngü hücumları. Türk tugayının kahramanlığı, mermiler bittiğinde tüfeğin ucundaki demirle düşman hatlarını yaran cesaretiyle adeta efsaneleşmiştir. Amerikan Kongresi tarafından verilen Mümtaz Birlik Madalyası ve Korgeneral Walker’ın “Türklerin en keskin silah olduğunu çabuk öğrendik” sözü, bu kahramanlığın en somut kanıtlarıdır.

Ancak tarihin en parlak ışıkları bile kimi zaman en derin gölgeleri yaratır. Kore’nin -35 dereceyi bulan dondurucu soğuğunda, karların ve buzların arasında, tek bir ses bile çıkarılmadan yürütülen bambaşka bir savaş daha vardı. O savaş, ne gürleyen topçu ateşlerinin ne de kalabalık hücumların savaşıydı; o, tek bir adamın, tek bir tüfeğin ve saatler, hatta günlerce süren insan üstü bir sabrın meydanıydı: Keskin nişancılık. Ve bu sessiz savaşın en çarpıcı detayları, yıllar sonra gün ışığına çıkan kuru, resmi bir askeri takdirnamede gizliydi.

1951 yılının ortalarından itibaren Kore’deki cephe, tıpkı Birinci Dünya Savaşı’nın batı cephesini andıran bir siper savaşına dönüştü. İki taraf da toprak altına kazılmış hendeklere, dikenli tellere ve mayın tarlalarına gömülmüştü. Büyük taarruzlar siyasi ve askeri açıdan çok maliyetli olduğu için taraflar birbirini yıpratmak adına yeni bir yöntem benimsemişti: Keskin nişancı ateşi.

Kore’nin dağlık coğrafyası, yüksek sırtları ve geniş vadileri nişancılar için adeta biçilmiş kaftandı. Tek bir adam, yüzlerce metre ötedeki stratejik bir noktadan saatlerce gözlem yapabilir ve en küçük hatayı yapan düşmanı avlayabilirdi. Nitekim Çin ordusu bu taktiği sistematik hale getirmişti. Çin kaynakları, Zang Taofang adındaki bir askerinin 32 günde yüzlerce hedef vurduğunu iddia ederek bunu büyük bir propaganda aracı haline getirmişti. Çin kendi nişancısını efsaneleştirip filmler çekerken, Birleşmiş Milletler cephesi bu tür bireysel başarıları sessizlikle geçiştirmeyi tercih ediyordu.

Ancak Birleşmiş Milletler kuvvetlerine kalıcı olarak bağlanan tek yabancı tugay olan Türk Tugayı’nın sırtında çok daha ağır bir sorumluluk vardı. Askerlerin elindeki standart silah, etkili menzili yaklaşık 500 metre olan yarı otomatik M1 Garand piyade tüfeğiydi. Türk ordusu, Amerika’dan sonra en çok M1 Garand kullanan ikinci ordu konumundaydı. Bu tüfeklerin nişancı versiyonlarına ve uzun mesafeli atış tekniklerine aşina olan Türk askerleri için bu coğrafya yabancı değilti.

Türk askerinin nişancılık yeteneği Kore ile başlamamıştı. Bu maharet, Osmanlı ordusunun yüzyıllara dayanan tüfekli piyade ve avcılık kültürünün bir mirasıydı. Çanakkale Savaşı’nda, Gelibolu’nun sarp yamaçlarında Osmanlı nişancıları Anzak ve İngiliz askerlerini siperlerinde kısıtlamıştı. Anzak savaş günlüklerinde, Korkunç Abdül adı takılan bir Türk nişancısının mermi yörüngelerini hesaplayarak düşman nişancılarını nasıl avladığı hayranlıkla ve korkuyla anlatılır.

Anadolu kırsalından gelen, avcılık kültürüyle büyümüş Mehmetçik için uzun mesafeli atış ve sabırla beklemek yabancı kavramlar değildi. Kore’deki muharebe sahasını inceleyen Amerikalı gözlemciler, Çinli ölülerin çoğunluğunun alından kurşunla vurulduğunu hayretle fark etmişlerdi. Kaotik bir gece çatışmasında panik halinde rastgele ateş eden bir askerin bunu yapması imkansıldı; bu başarı, nişan almayı bilen, soğukkanlılığını koruyan profesyonel piyadelerin işiydi.

İşte bu sessiz ve ölümcül geleneğin Kore’deki en somut kanıtı, yıllar sonra arşivlerden çıkan tek bir belgede yer aldı. Uşaklı bir asker olan Sniper Seyfi, komutanından bir takdirname almıştı. Belgedeki ifadeler askeri bürokrasinin o kuru ve net dilini taşıyordu: “Stratejik görevleri başarıyla tamamladı ve hedefleri yok etti.”

Seyfi’nin kaç hedef vurduğu, hangi mesafeden ateş ettiği ya da kaç saat boyunca o dondurucu soğukta kıpırdamadan yattığı resmi kayıtlarda yer almıyordu. Çin propagandası gibi devasa rakamlarla süslenmemişti bu hikaye. Sadece resmi bir evrak, görevinin başını bir an olsun terk etmeyen bir Türk askerinin sessiz başarısını tescilliyordu. O, Çinli nişancılar gibi adını tarihe bir gösteriş aracı olarak yazdırmamıştı; o, sadece verileni yapmış, görevini tamamlamış ve gölgede kalmayı tercih etmişti.

Takdirnamede “hedefleri yok etti” denildiğinde, bu hedeflerin arasında düşman nişancılarının, gözetleme yapan subayların veya iletişim hatlarını onaran kritik personelin olduğu kuvvetle muhtemeldir. Tek bir mermiyle birliğin komuta zincirini felç eden bu gizli kahramanlar, cephe gerisindeki büyük zaferlerin görünmeyen mimarlarıydı.

Mayıs 1953’te yaşanan şiddetli Vegas Tepesi muharebeleri, Türk askerinin cesaretinin doruk noktasıydı. Çin ordusu dört taburla saldırmış, Türk mevzilerine binlerce havan ve top mermisi yağdırmıştı. Bombardıman bittiğinde Çin piyadeleri tepeye tırmanmaya başladığında, yukarıdan bakan her Türk askeri birer keskin nişancıya dönüştü. Tırmanan düşmanın sırtı açık, kafası yukarıdaydı; bu durum nişan almayı kolaylaştırıyordu. Bir gece içinde beş kez el değiştiren Vegas tepelerinde süngü ile nişangah adeta bütünleşmişti.

Kore’deki Türk askerinin iki yüzü vardı: Biri dünyayı sarsan, mermiler bittiğinde tüfeğin ucundaki süngüyle düşmana atılan o eşsiz cesaret; diğeri ise düşman hattına çok yakın bir noktada, -35 derecede, saatlerce nefesini bile tutarak tek bir atışla görevi tamamlayan o çelik iradeydi.

Bu disiplin ve sabır sadece siperlerle sınırlı kalmamıştı. Savaş boyunca esir düşen 244 Türk askerinin Yalu Nehri kıyısındaki kamplarda gösterdiği direnç, Amerikan ordusuna bile model olmuştur. Çinlilerin uyguladığı yoğun beyin yıkama ve propaganda programlarına karşı Türk esirler askeri disiplini bir an olsun bozmamış, rütbe zincirine sadık kalmış ve binlerce Amerikan esir hayatını kaybederken tek bir Türk esir dahi davasından vazgeçmemiştir. Yüzbaşı İhsan Serim’in ölüm hücrelerinde on gün boyunca gösterdiği direnç, bu ruhun ne kadar köklü olduğunun kanıtıdır.

Saatlerce siperde kıpırdamadan beklemek ile aylarca propaganda altında boyun eğmemek arasında ortak tek bir şey vardı: İradenin mutlak kontrolü.

Bugün arşivler tamamen açıldığında, Türk askerinin Kore’de yalnızca süngüyle değil, nişangahla da nasıl destan yazdığı daha net görülecektir. Çin kendi nişancılarını müzelere koyup efsaneleştirirken, Türkiye sessiz kalmayı, abartmamayı ve sadece görevini yapmayı seçti.

1953 yılının dondurucu bir şafak vaktinde, Kore’nin buz tutmuş dağlarında mevziine süzülen Uşaklı Sniper Seyfi, Garand tüfeğinin dipçiğini omzuna dayayıp bekledi. Nefesinden çıkan buhar havada donarken, o tek gözünü nişangahtan ayırmadı. Arşivlerde adı yazılı ama hikayesi eksik kalan o kahraman, aslında Türk milletinin karakterini temsil ediyordu: Konuşmayan ama kazanan, övünmeyen ama başaran, sessiz, sabırlı ve ölümcül.

.

.

https://www.youtube.com/watch?v=pF4HSq7W3oc