Tatbikatta komutan bana “Sen kimsin?” diye sordu — “Donanma Komutanıyım” deyince sustu kaldı
Karadeniz’in Gri Sularında Onur Mücadelesi (Bölüm 2): Fırtınanın Kalbinde
Giriş: Sinop Açıklarında İmdat Sinyali
Sinop’taki karargahın ağır, metalik kapısı arkamdan kapandığında, Karadeniz’in keskin ve tuzlu rüzgarı yüzüme bir tokat gibi çarptı. Henüz üstteki yeni düzenime alışmaya çalışıyordum ki, telsiz odasından gelen o kesik ve acil sinyal tüm rutinimi altüst etti. Kıyıdan yaklaşık 40 mil açıkta, yoğun sis ve devasa dalgalar altında kalan bir balıkçı teknesi, batık bir enkazla çarpıştıktan sonra hızla su alıyordu. İçindeki mürettebatın hayatı, dakikalarla, hatta saniyelerle yarışan kararlarımıza bağlıydı.
Bu kez mesele sadece bir tatbikat veya simülasyon değildi. Karşımda somut bir ölüm kalım mücadelesi vardı ve üssün yaşlı subaylarının gözleri yine üzerimdeydi. “Bakalım bu kadın kriz anında ne yapacak?” bakışlarını sırtımda hissederek hemen operasyon masasına geçtim.
1. Kaosun Ortasında Soğuk Kanlılık
Haberleşme merkezine geçip mikrofonu elime aldığımda sesimdeki kararlılık, içimdeki tüm endişeleri bastırmıştı. Sahil Güvenlik botlarını ve bölgedeki arama-kurtarma helikopterlerini hemen harekete geçirdim. Ancak Karadeniz’in o anki hırçın doğası işimizi hiç de kolaylaştırmıyordu. Rüzgar saatte 40 mili buluyor, dalgalar 4-5 metre yüksekliğe ulaşarak küçük teknelerin manevra kabiliyetini sıfırlıyordu.
Ekibimden kıdemli bir astsubay, dalgaların şiddeti nedeniyle botların bölgeye intikalinin en az 40 dakika süreceğini ve bu sürenin batan bir tekne için çok uzun olduğunu rapor etti. İşte o an, kritik bir karar vermem gerekiyordu. Standart protokolü beklemek mürettebatın sonunu getirebilirdi. Risk alarak, en yakın devriye botunun rotasını doğrudan fırtınanın gözüne, en tehlikeli girdaba doğru değiştirdim.
2. Dalgıçların ve İradenin Sınavı
Bölgeye ulaştığımızda, balıkçı teknesinin neredeyse tamamen suya gömülmek üzere olduğunu gördük. Güvertede mahsur kalan üç balıkçı, soğuk sudan ve dehşetten donakalmıştı. Dalgalar o kadar sertti ki, halat atma girişimlerimiz ilk başta başarısızlıkla sonuçlandı. Zaman daralıyordu.
Kendi ellerimle telsizden talimat vererek kurtarma botundaki dalgıç timine en riskli yaklaşma manevrasını emrettim. Kendi hayatlarını tehlikeye atan o cesur denizciler, saniyeler içinde balıkçıların üzerine atlayarak onları güvenli bir şekilde bota çekmeyi başardılar. Son balıkçı da bota alındıktan sadece iki dakika sonra, o zavallı teknenin tamamen suların derinliklerine gömülüşünü hep birlikte izledik.
Üsse geri döndüğümüzde, rıhtımda beni bekleyen kalabalıkta o eski, alaycı sessizlikten eser yoktu. Islak kıyafetlerim ve yorgun yüzümle karargaha yürürken, kıdemli subaylardan biri durdu, başıyla saygıyla selam verdi. O an, Sinop’un gri duvarları arasında nihayet gerçekten kabul gördüğümü anladım.
Sonuç: Kendi Yolunu Çizen Kadın
O operasyon, Sinop’taki tüm dengeleri değiştirdi. Artık kimse benim bir kadın olduğumu, cinsiyetimi veya bu göreve uygun olup olmadığımı konuşmuyordu. Konuştukları tek şey, o fırtınalı gecede aldığım kararların doğruluğu ve soğukkanlılığımdı.
Aksamüstü pencereden Karadeniz’in uçsuz bucaksız sularına bakarken, Mersin’deki limandan Tuzla’nın sert kışlarına, Gölcük’ün bürokratik engellerinden Sinop’un fırtınalarına kadar katettiğim yolu düşündüm. Yolum hala uzun ve çetindi, önyargılar tamamen yok olmamıştı belki ama ben artık o dalgaların arasında kaybolan değil, dümeni elinde tutan kaptandım. Ve bu okyanusta kendi imzamı atmaya devam edecektim.
