Diyarbakır 8. Ana Jet Üssü’nün operasyon odasında vardiyamı devralırken, dışarıdaki kavurucu sıcaklık beton pistin üzerinde titreşiyordu. Yardımcı komutanlık görevini üstleneli birkaç ay olmuştu; ancak bu unvanın masamdaki evraklardan ya da idari toplantılardan ibaret olmadığını her gün yeniden öğreniyordum. Sınırın hemen ötesindeki hareketlilik, her an tetikte olmamızı gerektiren hassas bir denge yaratıyordu. Artık sadece kendi uçuşumdan sorumlu değildim; filomdaki genç pilotların havada yapacağı tek bir hatanın ya da alacağı yanlış bir kararın bedelinin ne kadar ağır olabileceğini çok iyi biliyordum.

O sabah, komuta merkezinden gelen acil bir telsiz koduyla tüm rutin hava devriyesi planı altüst oldu. Sınır hattına yakın dağlık bölgede, radarlardan anlık olarak çıkan ve kimliği belirsiz iki adet izole hava teması tespit edilmişti.

“Azra, kolunu al ve hemen bölgeye intikal et.”

Komutanın sesi telsizde yankılandığında, adrenalin damarlarımda anında buz gibi bir netliğe dönüştü. Hızla fırlayıp kilitli kaskımı başıma geçirdim ve yer ekibinin yardımıyla F-16’ımın kokpitine tırmandım. Motorları kükreterek pistten fırladığımızda, altımızda uzanan Güneydoğu’nun sarp dağları devasa birer dev gibi yükselip alçalmaya başladı.

Hava sahası ihlali şüphesi olan bölgeye ulaştığımızda, saatte 600 knot’un üzerinde bir süratle uçuyorduk. Arkamdaki iki genç pilotun telsizdeki seslerinin hafifçe gerildiğini fark edebiliyordum. Onlara sakin ve kararlı bir tonda seslendim: “Panik yok, protokolü uygulayın. Gözünüz radarınızda, kulaklığınız bende olsun.”

Hedef bölgeye alçaldığımızda, sisin ve dağ gölgelerinin arasından süzülen iki adet insansız hava aracının manevra yaptığını gördük. Sınırın çok ince bir çizgi olduğu o coğrafyada, yanlış hesaplanmış agresif bir hamle uluslararası bir krize yol açabilirdi. Genç pilotlardan biri aniden telsizden kilitlenme izni istedi. Heyecanlıydı ve tehdidi bir an önce ortadan kaldırmak istiyordu.

İşte o an, komutan olmanın gerçek sınavı başladı. “Bekle,” dedim net ve sert bir emirle. “Ateş serbest değil. Önce tanımlama yapılacak.”

Uçağımı dik bir açıyla yaklaştırarak araçların optik kilit sistemini devreye soktum. Yakın çekim kameralarından gelen görüntüler ekrana yansıdığında, bunun yabancı bir ülkeye ait keşif amaçlı insansız araçlar olduğunu, ancak henüz Türk hava sahasını fiilen ihlal etmediğini, sınırın sadece birkaç metre ötesinde manevra yaptıklarını net bir şekilde gördüm.

Ateş açmak ya da düşürmek anlık bir şan getirebilirdi belki; ama bu, profesyonelliğe değil, tecrübesizliğe ve aceleciliğe girerdi. Soğukkanlılığımı koruyarak kuleye bağlandım ve durumu rapor ettim. Üst komuta, doğru kararı verdiğimi ve sadece önleme manevrasıyla bölgeden uzaklaştırmam gerektiğini onayladı.

F-16’larımızı yan yana getirip o araçların uçuş yolunu kesen kusursuz bir önleme manevrası (intercept) gerçekleştirdik. Bizim kararlı ve baskın duruşumuzu gören o yabancı araçlar, rotalarını hızla değiştirerek sınırın ötesine doğru geri çekilmek zorunda kaldılar.

Üsse geri dönüp jetleri hangara çektiğimizde, kokpitten inerken genç pilotların gözlerindeki o hayranlık karışımı rahatlamayı açıkça gördüm. O gün, erkek egemen bu askeri dünyada bana duyulan saygının sadece bir tatbikat başarısından ibaret olmadığını, her kriz anında sergilediğim adil ve serinkanlı iradeden beslendiğini anladım.

Akşam güneş batarken üssün çatı katına çıkıp gökyüzüne baktım. Kayseri’deki o küçük kızın, babasının tamirhanesinde hayalini kurduğu gökyüzü artık benim evimdi. Yol hala uzundu, engeller bitmeyecekti; ancak ben Azra’ydım ve göklerdeki her bulut, kendi ellerimle yazdığım hikayenin bir parçası olmaya devam edecekti.